«Πού κείται το καίριο;»
Ή αλλιώς, σχετικά με την απαλλοτρίωση στην ελληνική κοινωνία μεσούσης της τραπεζικής κρίσης.
Μια παράξενη ιδιότητα των γεγονότων είναι να αποδεικνύονται θετικά στις ερμηνείες που δεν νομιμοποιούνται από τα ίδια. Δεν είναι καταπληκτική, σχεδόν μαγευτική αυτή η ιδιότητα; Τη βρίσκω υπέροχη.
Βεβαίως, το μέγεθος που απαιτείται για τις (ακόμα; έστω κι αν;) μη εύλαλες ειλικρίνειες είναι μετρήσιμο κι άρα καταρρίπτεται με την μεριά της η κατάρριψη των διπτύχων αλήθεια/ψέμα, πασόκ/νδ, χοντρός/λιγνός, τζούλιαλεξανδράτου/σάσαμπάστα.
Η επιλήσμονα ρέμβη, η ιδιοσυγκρασιακή αβρότητα, η αγόγγυστη μακροθυμία βρε αδερφέ, όλα συνηγορούν στα μπάζα των ευειδών ερειπίων, σωστά;
Λάθος.
Η ζωή μου αναπλάθεται μεθοδικώ τω τρόπω σαν σε περιθώριο αυταπάρνησης, αρκεί όμως να τροφοδοτείται (η ανάπλαση, όχι η αυταπάρνηση) αμόλυντα από τις αναθυμιάσεις της ανυστεροβουλίας.
Πενθών, αλλά υπερήφανος αυτής της καταδικιάς μου επίγνωσης, αυτής της εξοικονόμησης των προθεσμιών μου. Εγώ. Γι’αυτό και θα σκότωνα υπέρ των καταδηλωτικών αποφάνσεων:
Σημαίνω με Κατονομάζω διαφέρουν στο σύμπαν μου. Μία πρόταση που περιέχει τη λέξη «σιωπή» δύο φορές για παράδειγμα, είναι μια συνυποδήλωση της αλήθειας στο σύμπαν μου. Μου.
Εν τέλει, ένα υβρίδιο δήθεν και εξ υποθέσεως άρρητο, δεν με αφορά.
Θα μου πείτε τώρα τι τα θες, τι τα γυρεύεις, scripta tsampa, ω γέγονε γέγονε κ.λπ.
Ας σας απαντήσω λοιπόν μέσω του Καρούζου:
ελληνικά δεν έχει πια δεν έχει απαρέμφατα
μαγευτικός μου ενικός η άφατη αποσύνθεση
με κυανά φωνήματα
χορτώδη κεκραγότα ο γόος.
cwutididthar?
Separatim eiusque
Οι αναλογίες όταν αντιμετωπίζονται ακροθιγώς πληγώνουν τις δυνάμεις του Καλού.
Ακλεώς το δίπολο γίνεται αναγώγιμο σε κάθε απείκασμα μιας πληθωριστικής απαγγελίας στο Άλλο.
Το πένθος, όθεν, είναι η αλληγορία αυτού που κάποτε ονόμασα απόχρωση.
Εξέλιπον ωσεί καπνός αι ημέραι μου
Η κτητικότητα είναι μια αναδρομική έννοια, χάριν έστω μιας ιλιγγιώδους διευθέτησης.
Θέλω να πω ότι, η αναπόφευκτη παρενέργεια της ματιάς στα της άλλης (ή του άλλου αν προτιμάτε) επιστρέφει στην αγέρωχη χαρτογράφηση του εαυτού και τούμπαλιν, εξού λοιπόν και η αναδρομή.
Ο μήτσος επ’αυτού είναι αρκετά σαφής, για να μην παραπέμψω πάλι σε θεωρήματα μοναδικότητας και ύπαρξης και μου αρχίσετε τις γκρίνιες:
Το 2010 θα είναι μια φανταστική χρονιά.
Θα κόψουμε όλοι το κάπνισμα. Θα γίνουμε ευκατάστατοι. Θα εξαφανιστούν τα προβλήματα υγείας μας, σωματικά και τ’άλλα.
Θα βρούμε αγάπη στο δρόμο μας. Θα επιτευχθεί παγκόσμια ειρήνη και θα ζούμε σε αρμονία με τον συνάνθρωπό μας.
Θα διαβάζουμε πολλά βιβλία, θα ακούμε εξαιρετικές μουσικές που θα βγουν και θα βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες.
Τελευταίο και σημαντικότερο: Θα παίζουμε Ρε μινόρε, Σολ μινόρε, Σι μινόρε εβδόμης και Λα εβδόμης με μοναδική, ασυνήθιστη ευκολία.
